π Mi Vida 5525 –
Een levensreis in drie hoofdstukken
Un viaje de vida en tres capítulos
NL
Een persoonlijk verhaal van veerkracht, liefde en verandering.
Van de Limburgse mijnstreek naar de zon van Spanje;
van werk, verlies en ziekte tot hernieuwde rust en inzicht.
Een boek over een echt geleefd leven – eerlijk, open en vol herinnering aan de kracht van de mens.
Alle opbrengsten en donaties worden geschonken aan het Kankerfonds en de Hartstichting.
π Doneer aan KWF Kankerbestrijding
π Doneer aan de Hartstichting
π¬ Een toekomst voor iedereen vol leven.
Steun hart- en kankeronderzoek:
een leven van hoop voor iedereen.
ES
Una historia personal de resistencia, amor y transformación.
Desde las minas de Limburg hasta el sol de España;
del trabajo, la pérdida y la enfermedad hasta la serenidad y la comprensión renovadas.
Un libro sobre una vida verdaderamente vivida – honesta, abierta y llena de la fuerza del ser humano.
Todos los ingresos y donaciones se destinan a las siguientes fundaciones:
π KWF Cáncer (Países Bajos)
π Hartstichting (Países Bajos)
π Asociación Española Contra el Cáncer (AECC)
π Fundación Española del Corazón
Apoya la investigación del corazón y del cáncer —
una vida con esperanza para todos.
NL
Met dank aan iedereen die deel uitmaakte van dit leven,
en hopelijk mag ik er nog verder van genieten.
ES
Con gratitud a todos los que formaron parte de esta vida,
y con la esperanza de poder seguir disfrutándola un poco más.
“Gedeelde minuten zijn nooit verloren —
ze geven het leven betekenis.”
“Los minutos compartidos nunca se pierden —
dan sentido a la vida.”
Boek gerealiseerd in samenwerking met ChatGPT – 2025
Libro realizado en colaboración con ChatGPT – 2025
π³π± Over het boek – Mi Vida 5525
Mi Vida 5525 – Van Nederland naar Spanje is het waargebeurde levensverhaal van John, geboren in Geleen, opgegroeid tussen de Limburgse mijnen en uitgewaaierd naar het zonnige Spanje.
In dit openhartige boek vertelt hij over jeugdherinneringen, liefde, werk, emigratie, ziekte, verlies en vooral: de kracht om telkens opnieuw te beginnen.
Zijn woorden ademen de warmte van de mensen die hij onderweg ontmoette, de zeeën die hij overstak en de stilte die hij leerde omarmen.
Een verhaal over leven, overleven en loslaten — met een glimlach, een traan en altijd hoop.
πͺπΈ Sobre el libro – Mi Vida 5525
Mi Vida 5525 – De los Países Bajos a España es la historia real de John, nacido en Geleen, criado entre las minas de Limburg y llevado por la vida hacia el sol de España.
En este libro sincero comparte recuerdos de juventud, amor, trabajo, emigración, enfermedad y pérdida, pero también la fuerza de seguir adelante.
Sus palabras reflejan la calidez de las personas que encontró, los mares que cruzó y la serenidad que aprendió a aceptar.
Una historia sobre vivir, sobrevivir y dejar ir — con una sonrisa, una lágrima y siempre esperanza.
MI VIDA 5525 – “Mijn Leven in beweging “
door John Baggen Proloog Jijona – Mas del Conill –
Het was laat in de middag 13 november 2024
Mijn leven, dat in één moment brak.
Ik lag in bed , uitgeput door rugpijn die me al maanden beperkte. Buiten hoorde ik zachte stemmen: mijn vrouw, haar zoon en diens vrouw en zoontje die samen een wandeling maakten door de tuin.
Plotseling klonk er geroep. Er zat iets in de toon dat meteen door mijn ziel sneed. Ik kwam overeind, moets eerst mijn luier verwisselen , daarna liep ik,zo snel als mijn lijf toeliet naar buiten en zag haar liggen. Ze lag achterover, volkomen stil. Geen reactie. Haar zoon was al begonnen met reanimeren.
Ik belde 112. Mas del Conill ligt op het platteland, ver van het dorp, en daar duren minuten een eeuwigheid. De politie kwam, de ambulances kwamen, maar niets hielp. Een acute hartstilstand.
In onze tuin, midden in het leven dat we samen hadden opgebouwd, kwam het hare tot stilstand.Daarna volgde een storm van papierwerk, instanties, verklaringen en beslissingen.
Ondanks mijn eigen slechte gezondheid moest ik alles regelen. Vrienden hielpen me door de eerste dagen heen.
Haar zoon nam de urn mee naar Nederland, waar ze werd bijgezet in het familiegraf in Geleen. Ik kon er niet bij zijn.
Mijn lijf liet het niet toe. Maar mijn gedachten en mijn hart waren erbij.
Vanaf die dag begon mijn leven opnieuw.
Alleen, maar nog steeds staande.
Dit boek is mijn poging om terug te kijken, te begrijpen en te bewaren wat geweest is.
Hoofdstuk 1 – Geboren tussen twee families (1955) Ik werd in 1955 geboren in de herbouwde boerderij van mijn opa Baggen. De oorspronkelijke boerderij was tijdens het bombardement van 1942 volledig verwoest. Dat huis waar ik ter wereld kwam, was al een symbool van opnieuw beginnen: steen voor steen terug opgebouwd na verwoesting.
In de vakanties vertrok ik vaak met mijn moeder en oma naar Scheveningen. We verbleven daar aan het strand. Mijn vader en opa kwamen in het weekend met de auto naar boven.
Overdag zand, zee, wind. ’s Avonds de boulevard, lichtjes, muziek en soms een theaterbezoek. De namen ben ik kwijt, maar het gevoel niet: dat van iets groters, een andere wereld.Ik rende als kind over het strand, bouwde kastelen, sprong in de golven.
Misschien is daar, tussen de branding en de schelpen, mijn liefde voor water geboren. Ik had geen idee dat de zee later een hoofdrol in mijn leven zou spelen. Voor mij was het gewoon vakantie.
Maar één ding wist ik: buiten de grenzen van Geleen was er meer.
Toen ik drie jaar oud was, verhuisden mijn ouders met mij naar het centrum van Geleen. Mijn andere opa, Soons, had daar drie huizen laten bouwen, vlak achter de markt. We woonden er bijna als ééngrote familie: opa en oma, ooms, tantes, iedereen dicht bij elkaar. De kermis en het circus stonden letterlijk in onze achtertuin. Voor een kind was dat een paradijs vol licht, geluid en verwondering. Ik ging naar de lagere school in Geleen en kreeg een katholieke opvoeding. Het leven was overzichtelijk, warm en vertrouwd. Mijn vader werkte in de mijnen, zoals zoveel mannen in Zuid-Limburg. Niemand dacht dat dat ooit anders zou worden. Maar onder de grond was niet het enige dat aan het schuiven was.
Hoofdstuk 2 – De mijnen sluiten, en wij verhuizen naar de achterhoek.
Toen in de tijd van Den Uyl werd besloten dat de mijnen zouden sluiten, betekende dat een aardverschuiving voor heel Limburg. Duizenden mensen moesten hun werk, hun zekerheid en soms hun hele leven achter zich laten.
Ook mijn vader. Hij vond een nieuwe baan bij de Heidemaatschappij, als landmeter. Die baan lag niet om de hoek, maar in de Achterhoek. En dus verhuisden wij naar Ruurlo.Voor mij betekende dat een sprong in een totaal andere wereld. Weg uit het vertrouwde Geleen, weg van de familie en de kermis in de achtertuin. Ruurlo had bossen, zandwegen en een dialect dat ik in het begin nauwelijks begreep.
Voor mijn moeder was het nog zwaarder dan voor mij. Ze miste haar familie en voelde zich nooit helemaal thuis in het oosten van het land. Daarom reisden we, wanneer het maar kon, terug naar Geleen.
Terug naar opa en oma, terug naar het zuiden. De Achterhoek was waar we woonden, maar Limburg bleef trekken.
Hoofdstuk 3 – Jong volwassen:
Werken en studeren in de zorg Op mijn achttiende ging ik werken én studeren in de gezondheidszorg. Mijn weg leidde via verschillende plekken, onder andere naar Hardenberg en Ommen, waar ik in de psychiatrie werkte. Het werk was intensief, maar ook dankbaar. Tegelijkertijd volgde ik opleidingen aan de sociale academie. Later specialiseerde ik me in management en organisatie.
Na verloop van tijd keerde ik terug naar Limburg. Ik vond werk bij het RIAGG Maastricht.
Daar voelde ik me thuis: dicht bij de mensen, begeleiding vanuit leefgroepen, zonder grote afstand tussen hulpverlener en cliënt. Het was precies het soort werk waarvoor ik destijds de zorg was ingegaan.
Hoofdstuk 4 – Wind, water en vrijheid.
Naast mijn werk had ik een tweede grote liefde: het water.
We hadden een klein jacht van ongeveer 8,5 meter, met surfplanken op het dak. Vrienden van ons hadden een waterskiboot.
Samen trokken we door heel Nederland. We voeren over het IJsselmeer, door Flevoland, langs Amsterdam, over de Vecht, via Utrecht weer naar het zuiden. Wind, golven, touwen in de hand, het gevoel dat je gaat waar je zelf het roer heen draait. Die vrijheid op het water is altijd een rode draad in mijn leven gebleven.
Hoofdstuk 5 – Het keerpunt:
Witte jassen bij het RIAGG ?? Tot mijn 28e werkte ik met veel inzet en voldoening bij het RIAGG Maastricht. We werkten dicht bij de mensen, vanuit leefgroepen en begeleiding, zonder hiërarchische afstand.
Maar toen kwam de fusie.Het RIAGG moest nauwer gaan samenwerken met, en uiteindelijk opgaan in, een grote psychiatrische inrichting: een ziekenhuisachtige omgeving waar artsen in witte jassen rondliepen.
De sfeer veranderde. Protocollen en structuren namen de plaats in van nabijheid en menselijkheid. Er kwam een punt waarop duidelijk werd dat ook wij, die vanuit het RIAGG werkten, letterlijk die witte jas aan zouden moeten trekken. Het symbool van afstand, van ‘patiënt’ in plaats van mens. Ik voelde aan alles: dit past niet bij mij. Thuis besprak ik het met mijn vrouw. We hadden altijd samen keuzes gemaakt, en ook nu stonden we samen achter de beslissing. Ik wilde geen witte jas aan. We besloten dat het tijd was om verder te kijken, naar iets heel anders. Iets dat beter bij ons en bij mij zou passen.
Hoofdstuk 6 – Menorca:
Een jachthaven die nog niet bestond .
Op een dag zag ik een advertentie: “Gezocht: manager voor nieuw op te zetten kleine jachthaven op Menorca.”
Het raakte iets in mij: water, boten, organisatie en een nieuw leven in Spanje. We namen contact op, vlogen naar Menorca en spraken met de eigenaar van de urbanisatie. We besloten de stap te wagen: we zouden verhuizen naar Menorca.
De planning was mooi: in het voorjaar zou de bouw klaar zijn, en dan konden we meteen beginnen.
Maar toen we aankwamen, bleek al snel hoe Spanje soms werkt. De haven was niet klaar. De bar was niet klaar. Het kantoor was niet klaar. Eigenlijk was niets af.
De beroemde “mañana-mentaliteit” in volle glorie.
In plaats van te starten in een af project, stonden we midden in een bouwplaats. Dus deden we wat we altijd hebben gedaan: we pasten ons aan. We gingen tussen de bouw door aan de slag. We maakten van het geplande kantoor een gecombineerde bar en werkruimte.
We begonnen bootgarages te verhuren, aanlegplekken te regelen, contacten met bewoners en bezoekers op te bouwen.
Tegelijkertijd leerde ik Spaans. Ik stond achter de bar, regelde zaken voor de haven en werd bovendien gevraagd om als reisleider voor Holland International bij te springen. Overdag haven enorganisatie, ’s avonds bar, tussendoor excursies en toeristen begeleiden.
Het was hard werken, maar ik leefde.
Hoofdstuk 7 – De oceaan roept
Na een druk seizoen, tegen het einde van september, lag er nog één grote zeilboot in onze kleine haven: een ketch van bijna 18 meter. Eigenlijk was ze te groot voor onze bescheiden infrastructuur, en zeker te groot om met de herfststormen in aantocht te laten liggen.
We kenden de kapitein goed. Die zomer hadden we samen zeiltochten georganiseerd voor toeristen en vrienden.
Op een avond na sluitingstijd, toen de glazen al een paar keer gevuld waren geweest, ontstond het idee dat je eigenlijk alleen in dat soort nachten hardop durft uit te spreken:
“Zullen we de oceaan oversteken?”
Soms is het leven eenvoudig. We zeiden ja. Wat volgde was een periode van voorbereidingen die tegelijk chaotisch en gestructureerd was. We vertrokken vanuit Menorca, voeren richting het vasteland, gingen via de Río Guadalquivir naar Sevilla. Daar bleven we ongeveer tien dagen.
We kochten proviand, vulden de watertanks, controleerden en herstelden wat nodig was, en maakten de boot klaar voor het echte werk.
Vanuit Sevilla voeren we terug via de rivier naar Bonanza. Daar gingen we de Atlantische Oceaan op. Het eerste traject gaf ons slecht weer. De golven waren hoog, de wind hard, het schip kraakte.
Maar we kwamen aan op Lanzarote, waar we even op adem kwamen, aten, sliepen en herstelden.
Daarna kwam de sprong: met de oostelijke passaatwind richting de Caraïben.
Vijfentwintig dagen op zee. Geen GPS, geen mobiele telefoons, alleen kaarten, kompas en vertrouwen.
Met oudjaar kwamen we aan in Martinique. We bleven dertien dagen in de Caraïben.
Daarna vlogen we naar Parijs, namen de trein naar Nederland, brachten een paar weken door bij familie en vrienden, en keerden uiteindelijk via bus en boot terug naar Menorca.
Het seizoen riep, en het leven ging verder.
Reisplan:
Reisroute per sectie
Binisafua (Menorca) → Ibiza
Algemene route: Zuidwest
Geschatte afstand: 150–170 zeemijl
Opmerkingen: Middellandse Zeegebied, meestal met thermische wind en matige deining.
Ibiza → Bonanza (Guadalquivir-estuarium)
Algemene route: West-Zuidwest, langs de kust van het schiereiland tot aan de Golf van Cádiz.
Geschatte afstand: 430–470 zeemijl
Opmerkingen: Het is niet nodig om de zeestraat over te steken als u rechtstreeks naar de Golf vaart; houd rekening met de verkeers- en weersomstandigheden in de Alboránzee.
Bonanza → Sevilla (Guadalquivir)
Algemene route: Stroomopwaarts richting het noorden
Geschatte afstand: 45–50 zeemijl (rivierovergangen).
Opmerkingen: Binnenvaart met diepgang-, getijden- en autorisatiecontroles.
Sevilla → Bonanza (afvaart van de Guadalquivir)
Algemene koers: Zuid.
Geschatte afstand: 45-50 zeemijl (riviermijl).
Opmerkingen: Afstemming met havenautoriteiten en getijdenvensters.
Bonanza → Lanzarote (Canarische Eilanden)
Algemene koers: Zuidwest, lage Atlantische kust.
Geschatte afstand: 560-620 zeemijl.
Opmerkingen: Constantere passaatwinden; mogelijkheid om Madeira aan te doen als een tussenstop nodig is.
Lanzarote → Martinique (Caribisch gebied)
Algemene koers: West-Zuidwest, met de passaatwind mee.
Geschatte afstand: 2700-2900 zeemijl.
Opmerkingen: Klassieke oceaanoversteek; Beste seizoen: november-februari vanwege stabiele passaatwinden.
Geschatte waypoints
Binisafua (Menorca): 39,82 N, 4,13 O
Ibiza: 38,98 N, 1,43 O
Bonanza (Sanlúcar de Barrameda): 36,80 N, -6,35 W
Sevilla: 37,39 N, -6,00 W
Lanzarote (Arrecife): 28,96 N, -13,54 W
Martinique (Fort-de-France): 14,60 N, -61,07 W
Nuttige opmerkingen
Ibiza ligt niet "naast" Sevilla: Ibiza ligt op de Balearen in de Middellandse Zee; Sevilla ligt landinwaarts en is alleen bevaarbaar via de rivier de Guadalquivir vanaf Bonanza.
Martinique ligt in het Caribisch gebied: ten oosten van de Kleine Antillen; Wordt meestal bereikt via de passaatwinden vanaf de Canarische Eilanden.
Planning: Controleer de weersvoorspellingen, brandstof, water, reserveonderdelen en vergunningen voor de Guadalquivir. EPIRB, AIS en oceaancommunicatie zijn essentieel.
Hoofdstuk 8 – T-shirts, technologie en lange ritten.
Terug op Menorca waren er nieuwe ideeën nodig.
De havenplannen verliepen stroef. Vergunningen, geld, prioriteiten die door zaken als de Olympische Spelen van 1992 elders werden gelegd — de jachthaven kreeg niet wat ooit was beloofd.
Mijn vrouw kwam, samen met Duitse vrienden, op een nieuw idee. Via hen kwamen we in aanraking met een nieuwe techniek: T-shirts bedrukken met full-colour foto’s. Canon had nieuwe kleurencopiers. In combinatie met hogeoliedrukpersen konden we foto’s,incombinatie met een voeistof, op witte T-shirts drukken.
Voor die tijd was dat revolutionair. We richtten een winkel in, gecombineerd met kantoor. We regelden een exclusief verkoopcontract voor Spanje en Portugal. De machines kwamen uit Duitsland.
En ik? Samen met mijn colega . Ik werd importeur, chauffeur, monteur en vertegenwoordiger in één. Ik reed naar Duitsland om machines op te halen. Er waren geen GPS-systemen, geen smartphones. Alleen landkaarten, wegwijzers en gezond verstand. Aan de grens wachtte een papierwinkel: douaneformulieren, stempels, controles.
Soms moest ik bij een tankstation faxen om de juiste papieren of adressen door te krijgen. Dan reed ik verder, leverde de machine af, gaf een eerste uitlegen ging weer op weg naar de volgende klant.
Soms was ik weken onderweg. Maar elke keer lukte het. En langzaam groeide het bedrijf. Beurzen in Barcelona brachten nieuwe klanten en contacten. De techniek , het nieuw ontwikkelen sloeg aan.
Hoofdstuk 9 – Naar het vasteland:
El Campello Na verloop van tijd werd duidelijk dat het eiland Menorca te klein was om echt verder te groeien met deze activiteiten. We besloten de stap te zetten naar het vasteland, naar El Campello, aan de Costa Blanca. In El Campello openden we een winkel.
Mijn vrouw richtte zich op de verkoop en organisatie van de T-shirtmachines en de textielproducten. Ik bleef op de achtergrond meewerken,maar was nog een jaar op Menorca. Kreeg ook een nieuw speelveld zomerseizoen later : de boulevard, het strand en de opkomende kracht van internet. We organiseerden sportactiviteiten op het strand, volleybal, kleine evenementen, 4x4-tochten in het binnenland. Ik maakte vertalingen voor menu’s, hielp ondernemers met promotiemateriaal en begon me te verdiepen in websites en online zetten .voormeer bekendheid en zichtbaarheid.
Hoofdstuk 10 – Van internet naar makelaardij .
Toen internet sterker doorbrak, zag ik dat veel makelaarskantoren nog nauwelijks iets online deden. Ik begon websites voor ze te maken, huizen online te presenteren, foto’s te plaatsen. Het was allemaal basic vergeleken met nu, maar destijds was het nieuw en effectief. Een bouwer/promoter zag wat ik deed en vroeg me om voor hen te komen werken. Dat werd het begin van een nieuwe carrière in de makelaardij en projectontwikkeling. Ik hield contact met buitenlandse makelaars, organiseerde bezichtigingen, begeleidde de verkoop van nieuwbouwwoningen en leerde enorm veel over bouwen, grond, vergunningen en internationale klanten. Later begon ik mijn eigen bedrijf. We lieten een huis bouwen in Jijona, en ik werkte ook voor andere ontwikkelaars in verschillende gebieden. Ik deed beurzen in Nederland, België, Duitsland, Engeland en zelfs twee keer in Moskou. Het internationale netwerk groeide.
Mas del Conill, werd een rustpunt in al die beweging.
Hoofdstuk 11 – Mijn vader en zijn laatste reis
Mijn vader kwam naar Spanje voor vakantie. Hij wilde nog genieten van het leven, van de zon, van de rust. Maar zijn gezondheid ging achteruit. Er werd kanker vastgesteld, in meerdere vormen, waaronder prostaatkanker. Hij had gezien hoe zijn broer jarenlang had geleden en keerde zich daartegen. Hij wilde geen eindeloos lijden.
Hij overleed uiteindelijk bij ons thuis in Jijona. Een zware gebeurtenis, maar ook één met een zekere vrede. Hij wilde geen jarenlange strijd, en dat is hem bespaard gebleven.
Hoofdstuk 12 – Prostaatkanker en opnieuw doorgaan
Enkele jaren later trof de ziekte mijzelf. Prostaatkanker. Het woord alleen al slaat een gat in je toekomstbeeld. Maar wie in de zorg heeft gewerkt, weet ook: je kunt niet anders dan de feiten onder ogen zien en zo goed mogelijk meewerken.Ik onderging onderzoeken, behandelingen en controles. Ik bleef werken waar mogelijk en probeerde mijn leven zoveel mogelijk voort te zetten. In die periode ontmoette ik in Nederland een oude bekende terug. De relatie groeide, en later werd zij mijn tweede vrouw.
Hoofdstuk 13 – Mas del Conill als Bed & Breakfast
Samen besloten we te bouwen aan iets nieuws: een Bed & Breakfast in Mas del Conill. Het huis werd uitgebreid met extra kamers. Het zwembad en de sauna waren er al, maar er moest veel gebeuren om het geschikt te maken voor gasten.
We werkten via Booking.com en andere platforms, ontvingen mensen uit allerlei landen, organiseerden ontbijt, zorgden voor sfeer en rust. Het was veel werk, vaak meer dan het opleverde in geld, maar het bracht verhalen, ontmoetingen en een gevoel van gastvrijheid dat bij ons paste.
Hoofdstuk 14 – COVID en de stille ommekeer
Toen COVID uitbrak, veranderde alles opnieuw. De maatregelen, hygiëne-eisen en onzekerheid maakten het runnen van een B&B; vrijwel onmogelijk. Met meerdere kamers, zwembad,sauna en dagelijkse schoonmaak was de druk te groot geworden. We besloten te stoppen. Alsof dat nog niet genoeg was, begon mijn eigen lichaam opnieuw tegen te werken.
Er volgde een rugoperatie. De artsen wilden twee hernia’s behandelen, maar tijdens de ingreep besloten ze zes wervels vast te zetten, zodat ik niet telkens opnieuw geopereerd zou hoeven worden. De operatie vond plaats één dag voor de COVID-lockdown. Revalidatie met fysiotherapie was nauwelijks mogelijk. Mijn vrouw nam vrijwel al mijn verzorging op zich. Zonder haar zou ik er toen al veel slechter voor hebben gestaan.
Hoofdstuk 15 – Darmkanker en nieuwe grenzen
Mijn benen bleven vol vocht staan. Het was mijn vrouw die vond dat dit verder onderzocht moest worden. Bij de onderzoeken werd darmkanker ontdekt. Weer een klap. Weer een traject van operaties, chemotherapie en bestraling. Ik kreeg een stoma. Een blijvende verandering, waar je mee moet leren leven, ook al wil je dat niet.
Tegelijkertijd bleven de gevolgen van de eerdere behandelingen en de bestraling doorwerken in mijn lichaam, onder andere in mijn urinewegen. De combinatie van operaties, medicatie en chronische beperkingen maakte dat mijn lichaam steeds meer aandacht en zorg vroeg.
Toch bleef ik ademhalen, bleef ik bestaan, soms op wilskracht alleen.
Hoofdstuk 16 – Haar hart en het onverwachte einde .
In de familie van mijn vrouw vielen in korte tijd meerdere familieleden weg door hartproblemen. Alarmbellen gingen af. Ze liet haar hart onderzoeken in drie verschillende ziekenhuizen, bij drie cardiologen.
De conclusie: er was een hartklep die vervangen moest worden. Het werd ons voorgesteld als een routine-ingreep. Iets dat goed te doen was, iets waar mensen vaak goed doorheen kwamen.
We maakten plannen voor de toekomst, voor ons pensioen.
We wilden nog reizen, genieten, ondanks alles wat we achter de rug hadden. Maar zover is het niet gekomen.
Op 13 november 2024 liep zij met haar zoon,diens vrouw en zijn kleine jongen buiten in de tuin. Ik lag binnen in bed met rugpijn. Er klonk geroep,geschreew.
In een paar minuten stortte de wereld in.
Een acute hartstilstand. Reanimatie, hulp van de buurman, ambulances, politie. Niets hielp.
De details staan in de proloog. Het verlies was totaal.
EPILOOG – Doorgaan, ondanks alles
Dit boek is niet bedoeld om medelijden op te roepen. Het is het verhaal van een leven waarin veel is gebeurd: verhuizingen, avonturen, werk, liefde, ziekten, verlies en telkens weer opnieuw beginnen.
Ik leef nu alleen .
Met een lichaam dat elke dag zorg en aandacht vraagt. Met een stoma, urineverlies, pijn en beperkingen.
Maar ik leef nog. Mijn geest is helderder dan mijn lijf.
En het terugkijken en opschrijven van mijn leven heeft mij geholpen om alles te ordenen en te dragen.
Als je iets met dit verhaal wilt doen, laat het dan zijn dat je steun geeft aan anderen:–
De Hartstichting– KWF Kankerbestrijding– Stichtingen voor onderzoek naar prostaat- en darmkanker– Lokale initiatieven die mensen helpen in kwetsbare situaties.
Niet voor mij, maar voor iedereen die nog midden in de strijd zit of die nog gaat komen. Mijn opa bouwde zijn boerderij opnieuw op nadat die in de oorlog was verwoest.
Ik heb mijn leven ook steeds weer steen voor steen moeten opbouwen.
Nu doe ik dat met woorden.
Zolang ik die nog heb, leef ik.
DE MAN UIT DE DIEPTE
Het was laat in het seizoen op Menorca.
De laatste boten lagen nog in de kleine haven van de urbanisatie, en één daarvan was de grote ketch waarmee we de oceaan zouden oversteken.
De kapitein was een charmante, praatgrage, soms iets te losse figuur, maar altijd vriendelijk en behulpzaam. Hij leek een ervaren zeeman, iemand die al halve oceanen had gezien en die overal wel een verhaal over had.
Tijdens de overtocht, ergens midden op de Atlantische Oceaan, ontdekte een van ons in de kajuit een soort logboek, verscholen achter een lade.
We bladerden erin — gewoon nieuwsgierig, omdat het er oud en volgekrabbeld uitzag. Maar al snel werd duidelijk dat dit geen normaal scheepslog was.
Er stonden vreemde, verontrustende notities in: cryptische opmerkingen over meisjes die “behandeld” moesten worden met scheermesjes, rare beschrijvingen van ontmoetingen, losse bekentenissen, en helemaal onderin de lade… papieren van de boot.
De schrik sloeg ons om het hart. Het schip, waarmee wij midden op de oceaan voeren, bleek in Hamburg “geleend” te zijn. Niet gehuurd. Niet gekocht. Maar weggenomen.
We keken elkaar aan — midden op de oceaan, geen land in zicht, geen hulp mogelijk. Maar twee van ons hadden een achtergrond in de psychiatrie. We herkenden in zijn gedrag iets dubbelzinnigs: charmant, maar onvoorspelbaar, doordrenkt van fantasie en leugens.
We besloten één ding: we zouden hem behandelen als een patiënt, niet als een crimineel. We maakten niets bekend, geen verwijt, geen confrontatie.
We hielden de sfeer rustig, stabiel, en zorgden ervoor dat hij zich nooit bedreigd voelde. We zeilden door, alsof we van niets wisten.
Toen we in Martinique aankwamen, hebben wij zelf alle formaliteiten gedaan. Niet met hem erbij — dat zou te riskant zijn.
Hij bleef op de achtergrond, en toen alles geregeld was, kochten we nieuwe voorraden voor hem, vulden water bij, zorgden dat hij niets tekort kwam… en lieten hem achter in de haven, goed verzorgd, maar niet langer onze verantwoordelijkheid.
Wij vlogen naar Parijs, vervolgens met de trein naar Nederland om familie te zien. Daarna, na enkele weken, via bus en boot terug naar Menorca om het nieuwe seizoen op te starten.
We geloofden — we wisten bijna zeker — dat we deze man nooit meer zouden terugzien. Maar het lot beslist soms anders.
Op een stralende ochtend voer ik met twee klanten naar buiten om te waterskiën.
Net buiten de haven doemde een silhouet op: een zeilboot die ik niet herkende.
Eén man aan boord. Ik ging langszij om te zien wie het was.
Toen hij bovenkwam, herkende ik hem meteen. Onze kapitein. Hij straalde. Hij was blij, opgewonden bijna om mij terug te zien — alsof er nooit iets gebeurd was.
Een korte babbel: “Kom maar aanleggen, ik zie je straks,” zei ik, want mijn klanten stonden te trappelen om te skiën.
In de haven kwam hij later langs in de bar, en meteen hing iedereen aan zijn lippen. Hij was een geboren verteller, een entertainer.
Hij had de klanten van de bar volledig in zijn greep met zijn verhalen — sommige waarschijnlijk waar, veel waarschijnlijk niet.
Maar dat deed er niet toe: hij zorgde voor sfeer, leven, vermaak. En voor omzet.
Mijn vrouw en ik luisterden, glimlachend, maar binnenin droegen wij het geheim van zijn verleden. Niemand anders wist iets van het gestolen schip, de vreemde notities, de leugens.
We zwegen. Het voelde niet veilig om er woorden aan te geven.
s Avonds aten we samen en sprak ik hem onder vier ogen. Geen beschuldigingen, geen discussie, alleen duidelijkheid: dat ik niet opnieuw zo’n avontuur wilde, dat hij niet te lang in de haven kon blijven, dat rust voor ons belangrijk was.
Hij knikte, zonder protest, zonder drama. Hij wist het. Misschien had hij zelf ook genoeg.
Na een paar dagen, vol verhalen in de bar en nog een klein afscheidsfeestje, kocht hij diesel, proviand en voer weg — zoals hij gekomen was: met flair, met zwier, en een spoor van mysterie achterlatend.
We hebben hem daarna nooit meer gezien.
Op een paar opgevangen opmerkingen uit andere havens na, verdween hij terug in de anonimiteit van de zee.
Soms denk ik nog aan hem. Niet met angst, eerder met een mengeling van ongeloof en verwondering.
De oceaan is groot. Groot genoeg om zielen te verbergen die nergens anders passen.
Hij was er zo één. Een man uit de diepte
MI VIDA 5525 – "Mi vida en movimiento"
por John Baggen Prólogo Jijona – Mas del Conill –
Era a última hora de la tarde , 13 de noviembre de 2024
Mi vida se rompió en un instante.
Me tumbé en la cama, agotada por el dolor de espalda que me había estado limitando durante meses. Fuera escuché voces suaves: mi esposa, su hijo y su esposa y su hijo paseando juntos por el jardín.
De repente se oyeron gritos. Había algo en el tono que inmediatamente me atravesó el alma. Me levanté, primero tuve que cambiarme el pañal, luego salí tan rápido como mi cuerpo me lo permitió y la vi tumbada allí. Se tumbó, completamente quieta. Sin respuesta. Su hijo ya había empezado la RCP.
Llamé al 112. Mas del Conill está situada en el campo, lejos del pueblo, y los minutos duran una eternidad. La policía vino, llegaron las ambulancias, pero nada ayudó. Paro cardíaco repentino.
En nuestro jardín, en medio de la vida que habíamos construido juntos, la suya se detuvo. Esto fue seguido por una avalancha de papeleo, autoridades, declaraciones y decisiones.
A pesar de mi mala salud, tuve que organizarlo todo. Mis amigos me ayudaron durante los primeros días.
Su hijo llevó la urna con él a los Países Bajos, donde fue enterrada en la tumba familiar en Geleen. No podía estar allí.
Mi cuerpo no me lo permitía. Pero mis pensamientos y mi corazón estaban ahí.
Desde ese día, mi vida volvió a empezar.
Solo, pero aún de pie.
Este libro es mi intento de mirar atrás, de entender y preservar lo que ha sido.
Capítulo 1 – Nacido entre dos familias (1955) Nací en 1955 en la granja reconstruida de mi abuelo Baggen. La granja original fue completamente destruida durante los bombardeos de 1942. Esa casa donde nací ya era un símbolo de empezar de cero: reconstruida piedra a piedra tras la destrucción.
Durante las fiestas solía ir a Scheveningen con mi madre y mi abuela. Nos alojamos allí en la playa. Mi padre y mi abuelo venían en coche los fines de semana.
Arena, mar, viento durante el día. Por la tarde, el bulevar, las luces, la música y a veces una visita al teatro. He perdido los nombres, pero no la sensación: la de algo más grande, otro mundo. De niño, corría por la playa, construía castillos, saltaba a las olas.
Quizá ahí nació mi amor por el agua, entre el mar y las conchas. No tenía ni idea de que el mar jugaría un papel principal en mi vida más adelante. Para mí solo fue unas fiestas.
Pero una cosa sí sabía: había más fuera de los límites de Geleen.
Cuando tenía tres años, mis padres se mudaron conmigo al centro de Geleen. Mi otro abuelo, Soons, mandó construir tres casas allí, justo detrás del mercado. Vivíamos allí casi como una gran familia: abuelos, tíos, tías, todos cercanos unos a otros. La feria y el circo estaban literalmente en nuestro jardín. Para un niño, eso era un paraíso lleno de luz, sonido y asombro. Fui a la escuela primaria en Geleen y recibí una educación católica. La vida era clara, cálida y familiar. Mi padre trabajaba en las minas, como tantos hombres en el sur de Limburgo. Nadie pensó que eso cambiaría. Pero el subsuelo no era lo único que estaba cambiando.
Capítulo 2 – Las minas cierran y nos trasladamos a Achterhoek.
Cuando se decidió en tiempos de Den Uyl que las minas cerrarían, significó un deslizamiento de tierra para todo Limburgo. Miles de personas tuvieron que dejar atrás su trabajo, su seguridad y, a veces, toda su vida.
Incluido mi padre. Encontró un nuevo trabajo en la Heidemaatschappij, como topógrafo. Ese circuito no estaba a la vuelta de la esquina, sino en el Achterhoek. Así que nos mudamos a Ruurlo. Para mí eso significó un salto a un mundo completamente diferente. Lejos de la Geleen familiar, lejos de la familia y la feria en el jardín trasero. Ruurlo tenía bosques, caminos de tierra y un dialecto que al principio apenas entendía.
Fue incluso más duro para mi madre que para mí. Echaba de menos a su familia y nunca se sintió completamente en casa en el este del país. Por eso volvíamos a Geleen siempre que podíamos.
De vuelta con el abuelo y la abuela, de vuelta al sur. El Achterhoek era donde vivíamos, pero Limburgo seguía atrayéndonos.
Capítulo 3 – Joven Adulto:
Trabajar y estudiar en sanidad Cuando tenía dieciocho años, empecé a trabajar y estudiar en el sector sanitario. Mi camino pasó por varios lugares, incluyendo Hardenberg y Ommen, donde trabajé en psiquiatría. El trabajo fue intensivo, pero también gratificante. Al mismo tiempo, cursé cursos en la academia social. Más tarde me especialicé en gestión y organización.
Al cabo de un tiempo volví a Limburgo. Encontré trabajo en el RIAGG Maastricht.
Ahí es donde me sentí en casa: cerca de la gente, con la guía de grupos de vida, sin una gran distancia entre el cuidador y el cliente. Era exactamente el tipo de trabajo para el que había entrado en el sector sanitario en ese momento.
Capítulo 4 – Viento, agua y libertad.
Además de mi trabajo, tenía un segundo gran amor: el agua.
Teníamos un yate pequeño de unos 8,5 metros, con tablas de surf en el techo. Unos amigos nuestros tenían un barco de esquí acuático.
Juntos viajamos por los Países Bajos. Navegamos sobre el IJsselmeer, por Flevoland, pasando por Ámsterdam, sobre el Vecht, pasando por Utrecht de vuelta al sur. Viento, olas, cuerdas en mano, la sensación de que vas hacia donde giras el timón. Esa libertad en el agua siempre ha sido un hilo conductor en mi vida.
Capítulo 5 – El punto de inflexión:
¿Batas blancas en el RIAGG? Hasta los 28 años, trabajé con gran compromiso y satisfacción en el RIAGG Maastricht. Trabajamos cerca de la gente, de grupos vivos y orientación, sin distancia jerárquica.
Pero luego llegó la fusión. El RIAGG tuvo que trabajar más estrechamente y, eventualmente, fusionarse en una gran institución psiquiátrica: un entorno similar a un hospital donde los médicos paseaban con batas blancas.
El ambiente cambió. Los protocolos y estructuras sustituyeron a la proximidad y la humanidad. Llegó un momento en el que quedó claro que nosotros, que trabajábamos en el RIAGG, literalmente tendríamos que ponernos esa bata blanca. El símbolo de la distancia, de 'paciente' en lugar de humano. Lo sentí todo: esto no me sienta bien. En casa lo hablé con mi mujer. Siempre habíamos tomado decisiones juntos, y aún ahora apoyábamos esa decisión juntos. No quería llevar bata blanca. Decidimos que era hora de buscar algo completamente diferente. Algo que nos convenga mejor a nosotros y a mí.
Capítulo 6 – Menorca:
Una marina que aún no existía.
Un día vi un anuncio: "Se busca: gerente para la nueva pequeña marina que se va a instalar en Menorca."
Tocó algo en mí: agua, barcos, organización y una nueva vida en España. Nos pusimos en contacto, volamos a Menorca y hablamos con el propietario de la urbanización. Decidimos dar el paso: nos mudaríamos a Menorca.
La planificación era buena: la construcción terminaría en primavera y entonces podríamos empezar de inmediato.
Pero cuando llegamos, pronto quedó claro cómo funciona a veces España. El puerto no estaba listo. El bar no estaba listo. La oficina no estaba lista. En realidad, nada estaba terminado.
La famosa "mentalidad mañana" en todo su esplendor.
En lugar de empezar con un proyecto terminado, estábamos en medio de una obra. Así que hicimos lo que siempre hemos hecho: nos adaptamos. Tenemos que trabajar entre obras. Convertimos la oficina planeada en un bar y espacio de trabajo combinados.
Empezamos a alquilar garajes para barcos, a organizar amarres, a establecer contactos con residentes y visitantes.
Al mismo tiempo, aprendí español. Me quedé detrás de la barra, organizé cosas para el puerto y también me pidieron que ayudara como guía turístico para Holland International. Durante el día el puerto y la organización, en el bar de la tarde, entre excursiones y guiando turistas.
Fue un trabajo duro, pero seguía vivo.
Capítulo 7 – El océano llama
Tras una temporada ajetreada, hacia finales de septiembre, todavía quedaba un gran velero en nuestro pequeño puerto: un ketch de casi 18 metros. En realidad, era demasiado grande para nuestra modesta infraestructura, y desde luego demasiado grande para dejarlo pasar con las tormentas otoñales acercándose.
Conocíamos bien al capitán. Ese verano habíamos organizado viajes en vela juntos para turistas y amigos.
Una noche, después de cerrar, cuando los vasos ya se habían llenado varias veces, surgió la idea de que solo te atreves a decir en voz alta en ese tipo de noches:
"¿Cruzamos el océano?"
A veces la vida es sencilla. Dijimos que sí. Lo que siguió fue un periodo de preparativos caótico y estructurado. Salimos de Menorca, navegamos hacia el continente, pasamos por el río Guadalquivir hasta Sevilla. Nos quedamos allí unos diez días.
Compramos provisiones, llenamos los depósitos de agua, revisamos y reparamos lo que hacía falta, y preparamos el barco para la experiencia real.
Desde Sevilla navegamos de regreso por el río hasta Bonanza. Allí salimos al Océano Atlántico. La primera ruta nos dio mal tiempo. Las olas eran altas, el viento fuerte, el barco crujía.
Pero llegamos a Lanzarote, donde recuperamos el aliento, comimos, dormimos y nos recuperamos.
Luego llegó el salto: con los vientos alisios del este hacia el Caribe.
Veinticinco días en el mar. Sin GPS, sin móviles, solo mapas, brújula y confianza.
En Nochevieja llegamos a Martinica. Nos quedamos en el Caribe trece días.
Después volamos a París, tomamos el tren a los Países Bajos, pasamos unas semanas con familia y amigos, y finalmente regresamos a Menorca en autobús y barco.
La temporada llamó, y la vida siguió.
Plano del viaje :
Itinerario por tramos
-
Binisafua (Menorca) → Ibiza
-
Rumbo general: Suroeste.
-
Distancia aprox.: 150–170 NM.
-
Notas: Tramo mediterráneo, normalmente con vientos térmicos y mar de fondo moderado.
-
-
Ibiza → Bonanza (desembocadura del Guadalquivir)
-
Rumbo general: Oeste–Suroeste, costeando la península hasta el golfo de Cádiz.
-
Distancia aprox.: 430–470 NM.
-
Notas: Paso de Estrecho no requerido si vas directo al golfo; atención a tráfico y meteorología en Alborán.
-
-
Bonanza → Sevilla (río Guadalquivir)
-
Rumbo general: Río arriba hacia el norte.
-
Distancia aprox.: 45–50 NM fluviales.
-
Notas: Navegación interior con control de calados, mareas y autorizaciones.
-
-
Sevilla → Bonanza (descenso del Guadalquivir)
-
Rumbo general: Sur.
-
Distancia aprox.: 45–50 NM fluviales.
-
Notas: Coordinación con autoridades portuarias y ventanas de marea.
-
-
Bonanza → Lanzarote (Islas Canarias)
-
Rumbo general: Suroeste, costa atlántica baja.
-
Distancia aprox.: 560–620 NM.
-
Notas: Alisios más consistentes; opción de recalar en Madeira si necesitas escala intermedia.
-
-
Lanzarote → Martinica (Caribe)
-
Rumbo general: Oeste–Suroeste siguiendo la franja de alisios.
-
Distancia aprox.: 2.700–2.900 NM.
-
Notas: Travesía oceánica clásica; mejor temporada noviembre–febrero por estabilidad de alisios.
-
Waypoints orientativos
-
Binisafua (Menorca): 39.82 N, 4.13 E
-
Ibiza: 38.98 N, 1.43 E
-
Bonanza (Sanlúcar de Barrameda): 36.80 N, −6.35 W
-
Sevilla: 37.39 N, −6.00 W
-
Lanzarote (Arrecife): 28.96 N, −13.54 W
-
Martinica (Fort-de-France): 14.60 N, −61.07 W
Observaciones útiles
-
Ibiza no está “al lado” de Sevilla: Ibiza es en Baleares, Mediterráneo; Sevilla está tierra adentro, navegable solo por el Guadalquivir desde Bonanza.
-
Martinica está en el Caribe: Al este del arco de las Antillas Menores; llegada habitual por el ecuador de alisios desde Canarias.
-
Planificación: Revisa ventanas meteorológicas, combustible, agua, repuestos, y permisos para el Guadalquivir. EPIRB, AIS y comunicaciones oceánicas imprescindibles.
Capítulo 8 – Camisetas, tecnología y viajes largos.
De vuelta en Menorca, hacían falta nuevas ideas.
Los planes portuarios eran difíciles. Permisos, dinero, prioridades que se pusieron en otro lugar por cosas como los Juegos Olímpicos de 1992 — la marina no recibió lo que se prometió una vez.
Mi esposa, junto con amigos alemanes, tuvo una nueva idea. A través de ellos entramos en contacto con una nueva técnica: imprimir camisetas con fotos a todo color. Canon tenía nuevas fotocopiadoras en color. En combinación con prensas de impresión de alto aceite, pudimos imprimir fotos, en combinación con polvo, en camisetas blancas.
Para entonces, eso era revolucionario. Montamos un taller, combinado con una oficina. Concertamos un contrato exclusivo de ventas para España y Portugal. Las máquinas venían de Alemania.
¿Y yo? Junto con mi compañero. Me convertí en importador, conductor, mecánico y representante, todo en uno. Conduje a Alemania para recoger máquinas. No había sistemas GPS, ni smartphones. Solo mapas, señales y sentido común. En la frontera, esperaba mucho papeleo: formularios de aduanas, sellos, cheques.
A veces tenía que enviar fax en una gasolinera para conseguir los papeles o direcciones correctas. Luego seguí conduciendo, entregué la máquina, di una primera explicación y seguí mi camino hacia el siguiente cliente.
A veces estuve semanas de viaje. Pero siempre funcionaba. Y poco a poco la empresa creció. Las ferias comerciales en Barcelona atrajeron nuevos clientes y contactos. La tecnología, el nuevo desarrollo, se popularizó.
Capítulo 9 – Hacia el continente:
El Campello Con el tiempo, quedó claro que la isla de Menorca era demasiado pequeña para crecer realmente con estas actividades. Decidimos dar el paso hacia el continente, hacia El Campello, en la Costa Blanca. Abrimos una tienda en El Campello.
Mi esposa se centró en las ventas y organización de las máquinas de camisetas y los productos textiles. Seguí trabajando en segundo plano, pero estuve en Menorca otro año. También conseguimos un nuevo campo de juego en verano más tarde: el bulevar, la playa y el poder emergente de internet. Organizamos actividades deportivas en la playa, voleibol, pequeños eventos, excursiones 4x4 en el interior. Hice traducciones para menús, ayudé a emprendedores con material promocional y empecé a explorar páginas web y ponerlas en línea para mayor notoriedad y visibilidad.
Capítulo 10 – De Internet a Bienes Raíces.
Cuando internet se hizo más fuerte, vi que muchas agencias inmobiliarias apenas hacían nada en línea. Empecé a hacer páginas web para ellos, presentar casas online, publicar fotos. Todo era básico comparado con ahora, pero en ese momento era nuevo y efectivo. Un promotor/promotor vio lo que hacía y me pidió que fuera a trabajar para ellos. Eso fue el inicio de una nueva carrera en el sector inmobiliario y el desarrollo de proyectos. Mantuve el contacto con agentes extranjeros, organicé visitas, supervisé la venta de viviendas nuevas y aprendí mucho sobre construcción, terrenos, permisos y clientes internacionales. Más tarde monté mi propia empresa. Construimos nuestra propia casa en Jijona, y también trabajé para otros promotores en diferentes zonas. Hice ferias en los Países Bajos, Bélgica, Alemania, Inglaterra e incluso dos veces en Moscú. La red internacional creció.
Nuestra casa en Jijona, Mas del Conill, se convirtió en un punto de descanso en todo ese movimiento.
Capítulo 11 – Mi padre y su último viaje
Mi padre vino a España de vacaciones. Aún quería disfrutar de la vida, del sol, de la paz. Pero su salud empeoró. Se diagnosticó cáncer, de varias formas, incluido el cáncer de próstata. Había visto cómo su hermano había sufrido durante años y se había vuelto en su contra. No quería sufrimiento interminable.
Finalmente murió en nuestra casa de Jijona. Un evento pesado, pero también con cierta paz. No quería años de lucha, y se lo había librado.
Capítulo 12 – Cáncer de próstata y continuar
Unos años después, la enfermedad me golpeó. Cáncer de próstata. La sola palabra abre un agujero en tu visión del futuro. Pero cualquiera que haya trabajado en el sector sanitario también sabe: no tienes más remedio que afrontar los hechos y cooperar lo mejor que puedas. Me sometí a exámenes, tratamientos y revisiones. Seguí trabajando donde pude e intenté seguir con mi vida tanto como pude. Durante ese periodo conocí a un viejo conocido en los Países Bajos. La relación creció, y más tarde ella se convirtió en mi segunda esposa.
Capítulo 13 – Mas del Conill como un Bed & Breakfast
Juntos decidimos construir algo nuevo: un Bed & Breakfast en Mas del Conill. La casa fue ampliada con habitaciones adicionales. La piscina y la sauna ya estaban allí, pero había que hacer mucho para que fuera adecuada para los invitados.
Trabajamos a través de Booking.com y otras plataformas, recibimos gente de todo el mundo, organizamos desayunos, proporcionamos ambiente y tranquilidad. Era mucho trabajo, a menudo más de lo que aportaba en dinero, pero traía historias, encuentros y un sentido de hospitalidad que nos venía bien.
Capítulo 14 – COVID y el giro silencioso
Cuando estalló el COVID, todo volvió a cambiar. Las medidas, los requisitos de higiene y la incertidumbre hicieron que gestionar un B&B; Prácticamente imposible. Con varias habitaciones, piscina, sauna y limpieza diaria, la presión se había vuelto demasiado grande. Decidimos parar. Como si eso no fuera suficiente, mi propio cuerpo volvió a jugar en mi contra.
Después se operó la espalda. Los médicos querían tratar dos hernias discales, pero durante el procedimiento decidieron arreglar seis vértebras para no tener que operarme una y otra vez. La operación tuvo lugar un día antes del confinamiento por COVID. La rehabilitación con fisioterapia era casi imposible. Mi mujer se encargó de casi todo mi cuidado. Sin ella, habría estado en una situación mucho peor entonces.
Capítulo 15 – Cáncer de colon y nuevas fronteras
Mis piernas seguían llenas de líquido. Fue mi esposa quien pensó que esto debería investigarse más a fondo. Durante los exámenes se descubrió cáncer de colon. Otro golpe. Otro proceso de operaciones, quimioterapia y radioterapia. Tengo una estoma. Un cambio permanente, con el que tienes que aprender a convivir, aunque no quieras.
Al mismo tiempo, las consecuencias de los tratamientos anteriores y la radioterapia seguían afectando a mi cuerpo, incluido el tracto urinario. La combinación de operaciones, medicación y limitaciones crónicas hizo que mi cuerpo exigiera cada vez más atención y cuidados.
Aun así, seguí respirando, seguía existiendo, a veces solo con fuerza de voluntad.
Capítulo 16 – Su corazón y el final inesperado.
En la familia de mi esposa, varios miembros de la familia se alejaron en poco tiempo debido a problemas cardíacos. Se encendieron las alarmas. Le examinaron el corazón en tres hospitales diferentes, por tres cardiólogos.
La conclusión: había una válvula cardíaca que había que reemplazar. Nos lo presentaron como un procedimiento rutinario. Algo que fuera posible, algo que la gente a menudo superaba bien.
Hicimos planes para el futuro, para nuestra jubilación.
Aún queríamos viajar, disfrutar, a pesar de todo lo que habíamos hecho. Pero no llegó a eso.
El 13 de noviembre de 2024, ella estaba paseando por el jardín con su hijo, su esposa y su niño pequeño. Estaba en la cama dentro con dolor de espalda. Hubo gritos, gritos.
En pocos minutos, el mundo se vino abajo.
Paro cardíaco repentino. RCP, ayuda del vecino, ambulancias, policía. Nada ayudó.
Los detalles están en el prólogo. La pérdida fue total.
EPÍLOGO – Continuando, a pesar de todo
Este libro no pretende evocar lástima. Es la historia de una vida en la que han pasado muchas cosas: mudanzas, aventuras, trabajo, amor, enfermedades, pérdidas y empezar una y otra vez.
Ahora vivo solo en Mas del Conill. Con un cuerpo que requiere cuidado y atención cada día. Con una estoma, pérdida de orina, dolor y limitaciones.
Pero sigo vivo. Mi mente está más clara que mi cuerpo. Y mirar atrás y escribir mi vida me ha ayudado a organizar y llevar todo en marcha.
Si quieres hacer algo con esta historia, que sea que brindes apoyo a los demás:–
The Heart Foundation – KWF Cancer Society – Fundaciones para la investigación sobre cáncer de próstata y colon – Iniciativas locales que ayudan a personas en situaciones vulnerables.
No para mí, sino para todos los que aún están en medio de la batalla o que están por venir. Mi abuelo reconstruyó su granja después de que fuera destruida en la guerra.
También he tenido que construir mi vida ladrillo por ladrillo una y otra vez.
Ahora lo hago con palabras.
Mientras lo tenga, viviré.
EL HOMBRE DE LAS PROFUNDIDADES
Era final de temporada en Menorca.
Los últimos barcos aún estaban en el pequeño puerto de la urbanización, y uno de ellos era el gran queche con el que cruzaríamos el océano.
El capitán era un tipo encantador, hablador, a veces un poco demasiado informal, pero siempre amable y servicial.
Parecía un marinero experimentado, alguien que ya había visto medio océano y que tenía una historia para todo.
Durante la travesía, en algún punto del Atlántico, uno de nosotros descubrió una especie de cuaderno de bitácora en el camarote, escondido tras un cajón. Lo hojeamos, por mera curiosidad, porque parecía viejo y lleno de garabatos.
Pero pronto nos dimos cuenta de que no era un cuaderno de bitácora cualquiera.
Contenía entradas extrañas e inquietantes: comentarios crípticos sobre chicas que debían ser «tratadas» con cuchillas de afeitar, extrañas descripciones de encuentros, confesiones sueltas y, justo al fondo del cajón… los papeles del barco. Se nos heló la sangre. El barco en el que navegábamos en medio del océano resultó haber sido «prestado» en Hamburgo. No lo alquilamos. No lo compramos. Nos lo llevamos.
Nos miramos en medio del océano, sin tierra a la vista, sin posibilidad de ayuda.
Nosotros dos de teníamos experiencia en psiquiatría. Reconocimos algo ambiguo en su comportamiento: encantador, pero impredecible, sumido en fantasías y mentiras. Decidimos una cosa: lo trataríamos como a un paciente, no como a un criminal.
No revelamos nada, ni reproches, ni confrontaciones. Mantuvimos un ambiente tranquilo y estable, y nos aseguramos de que nunca se sintiera amenazado. Navegamos como si no supiéramos nada.
Al llegar a Martinica, nos encargamos de todos los trámites. No con él presente; habría sido demasiado arriesgado.
Se mantuvo al margen, y cuando todo estuvo en orden, le compramos provisiones, le rellenamos el agua, nos aseguramos de que tuviera todo lo que necesitaba… y lo dejamos en el puerto, bien atendido, pero ya sin ser nuestra responsabilidad.
Volamos a París y luego tomamos el tren a los Países Bajos para visitar a la familia.
Después de unas semanas, regresamos a Menorca en autobús y barco para comenzar la nueva temporada.
Creíamos —casi estábamos seguros— que jamás volveríamos a ver a ese hombre. Pero a veces el destino decide otra cosa.
Una mañana radiante, estaba esquiando con dos clientes. Justo a la salida del puerto, se vislumbró una silueta: un velero que no reconocí. Un hombre a bordo.
Me acerqué para ver quién era. Cuando emergió, lo reconocí de inmediato. Nuestro capitán. Radiante de felicidad, casi emocionado de verme de nuevo, como si nada hubiera pasado.
Una breve charla: «Ven a atracar, nos vemos luego», le dije, porque mis clientes estaban ansiosos por esquiar.
Más tarde, pasó por el bar del puerto, y todos quedaron prendados de cada palabra que decía. Era un narrador nato, un artista. Tenía a los clientes del bar completamente cautivados con sus historias, algunas probablemente ciertas, muchas probablemente no.
Pero eso no importaba: creaba ambiente, vida, entretenimiento. Y dinero.
Mi esposa y yo escuchábamos, sonriendo, pero en nuestro interior guardábamos el secreto de su pasado.
Nadie más sabía nada del barco robado, las notas extrañas, las mentiras.
Guardamos silencio. No me sentía segura de expresarlo con palabras.
Esa noche cenamos juntos y le hablé en privado. Sin acusaciones, sin discusiones, solo claridad: que no quería otra aventura así, que no podía quedarse mucho tiempo en puerto, que la paz y la tranquilidad eran importantes para nosotros.
Asintió, sin protestar, sin dramatizar. Lo sabía. Quizás él mismo ya había tenido suficiente.
Después de unos días, llenos de historias en el bar y una pequeña fiesta de despedida, compró diésel, provisiones y zarpó, como había llegado: con estilo, con garbo, dejando tras de sí un rastro de misterio.
Nunca más lo volvimos a ver.
Salvo por algunos comentarios que oí de pasada desde otros puertos, desapareció de nuevo en el anonimato del mar.
A veces todavía pienso en él. No con miedo, sino con una mezcla de incredulidad y asombro.
El océano es inmenso. Tan inmenso que puede albergar almas que no encajan en ningún otro lugar.
Él era una de ellas. Un hombre de las profundidades.
In 2015 werd mij gevraagd om het bouwtoezicht , van het nieuwe park " Primadomus " van stichting AAP, te begeleiden.
Bijgaand een korte omschrijving van het werk dat ik daar verricht het , samen met collega, Architecten, uitvoerders van electra, water, ijzerwerk enz.
Indruk van elke morgen als ik wakker wordt.
Impresión de cada mañana al despertar.
Las notas en holandés son las dificultades que tengo con mis dedos. No puedo abrir cosas pequeñas.
Een verzameling jeugdherinneringen: foto's die ik onlangs heb teruggevonden.
We beginnen bij mijn jeugd : Alvast een paar foto´s. Hebben jullie foto´s. Stuur ze door . en ze worden in gepast in de site.
Empecemos con mi infancia: Aquí hay algunas fotos. Si tienes alguna, envíamela y la incluiré en la página web. ( je.baggen@gmail.com)

Geboorte jaar 1955. Strand in Scheveningen. Mijn vader en moeder en ik in mijn eerste jaar.
“Een van mijn vroegste herinneringen is een vakantie aan zee, in Scheveningen.
Mijn ouders namen me mee naar de boulevard, waar de geur van zout en gebakken vis in de lucht hing.
Volgens mijn oom bezochten we zelfs een voorstelling in Heck’s Lunchroom en Theater,
een bekende plek in die tijd.
Daar werden dinershows gegeven, met muziek, dans en lampen die de hele zaal deden schitteren.
Ik herinner me de verwondering van dat licht, het geroezemoes, en het warme gevoel dat alles goed was. Misschien was ik te jong om de voorstelling te begrijpen, maar ik wist:
"dit was geluk.”
Uno de mis primeros recuerdos es unas vacaciones en la playa de Scheveningen.
Mis padres me llevaron al paseo marítimo, donde el aroma a sal y pescado frito impregnaba el aire.
Según mi tío, incluso fuimos a ver una función en el Heck's Lunchroom and Theater,
un local muy conocido por aquel entonces.
Ofrecían cenas con espectáculo, con música, baile y luces que hacían brillar toda la sala.
Recuerdo el asombro de esa luz, la emoción y la cálida sensación de que todo estaba bien. Quizá era demasiado pequeño para entender la función, pero lo sabía:
«Esto era la felicidad».
Met onze vrienden van de waterskyboot en onze boot op de plas bij Thorn. Limburg.
Met de groep " Bourgogne straat" op vakantie naar het Como meer Italië .
Viaje a Menorca , 1987.
Onze zeilboot waar mee de oceaan hebben over gestoken. Rechts de baai waar we voor anker lagen.
Foto onder: Denk rustdag Canarische Eilanden.
Mundanza a El Campello. Verhuizing naar El Campello . Alicante .
Opening winkel in Alicante en magazijn en kantoor in El Campello.
Tienda y oficinas Print Express S.L. Venta de camiseta imprimido con foto .
Venta de maquinas de copiar de color y maquinas para imprimir en tejido y mas. Almacen de camisetas "Fruit of the Loom" .
Nuevo ofinas y almacenes Print Express S.L.
Bouw van " Mas del Conill"
Obra del " Mas del Conill. Jijona.
Guido, mijn broer. plotseling overleden in Corona tijd.
Mijn Chemo behandeling in het ziekenhuis. Darmkanker.
¿Cuáles son los síntomas del cáncer de colon, el 2º cáncer más diagnosticado ?
A pesar de que en las mujeres el cáncer de mama sigue ocupando la primera posición en cuanto a incidencia, no podemos ignorar que a este le sigue el cáncer de colon, tal y como reflejan los datos proporcionados por el Observatorio del Cáncer de la Asociación Española Contra el Cáncer. Aunque la edad media para su detección es alrededor de los 70 años, según informa la Asociación Española Contra el Cáncer (AECC) en su página web, los profesionales de la salud llevan tiempo alertando de que su diagnóstico en personas jóvenes es, cada vez, más frecuente.
Dolor regular en el abdomen
La Regional Cancer Care Associates (RCCA) incluye este síntoma como uno de los que podría alertar de un cáncer de colon. No obstante, es importante que descartar otro tipo de problemas, como la endometriosis. La doctora Ana Fernández Montes, especialista del Servicio de Oncología Médica del Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO), explica que el dolor irruptivo es el más frecuente en el cáncer de colon, un dolor que empeora en un momento dado y que aparece en la base de un dolor regular y estable que no desaparece.
Heces con sangre
Otro de los síntomas recopilados por la RCCA es el de las heces con sangre. Sin embargo, esto también puede aparecer en el caso de padecer hemorroides, haber sufrido una fisura anal o alguna patología como la enfermedad de Crohn. ¿En qué hay que fijarse según la Asociación de Pacientes con Cáncer Colorrectal? Pues en si esto se acompaña de dolor en el abdomen, fatiga y cansancio. Ante esto, hay que acudir al médico para recibir un adecuado diagnóstico sobre lo que está sucediendo.
Este otro síntoma que también recogen revisiones recientes, como la Actualización del cáncer colorrectal, hace referencia al estreñimiento o a la diarrea. Una mujer que tiende a ser estreñida, quizás, debido al cáncer de colon, empiece a sufrir diarreas, cada vez, más recurrentes. Si, además, están otros síntomas presentes como el dolor ya mencionado anteriormente, habría que poner esto en conocimiento de un médico.
Además de todos estos síntomas del cáncer de colon habría que prestar atención a si se produce una pérdida de peso no relacionada con un cambio en la dieta, una sensación de que al ir al baño el intestino no se vacía por completo o la debilidad y cansancio que acompañan a alguna de la sintomatología ya expuesta.
Diagnosticar precozmente el cáncer de colon aumenta las probabilidades de supervivencia y de curación. Por lo tanto, ante la aparición del más mínimo síntoma, aunque no sea especialmente grave en sus inicios, es importante acudir a un profesional que realice las pruebas oportunas y descarte esta, u otras posibles patologías, que estén provocando unos síntomas que puede que se acaben agravando.
¿Quieres recibir gratis todos los jueves en tu correo los mejores contenidos de salud y mujer? Apúntate a nuestra Newsletter.
Referencias
- Asociación Española Contra el Cáncer. (2024, 19 de diciembre). Epidemiología del cáncer de colon. https://www.contraelcancer.es/es/todo-sobre-cancer/tipos-cancer/cancer-colon/epidemiologia-cancer-colon
- Asociación Española Contra el Cáncer. (s.f.). Observatorio Contra el Cáncer. https://observatorio.contraelcancer.es/
- Delgado, S. (2021, 5 de febrero). Sangre en las heces, causas y cuándo debes preocuparte. EuropaColon España. https://europacolon.es/2021/02/05/sangre-en-las-heces-causas-y-cuando-debes-preocuparte/
- Martínez, B. M. A., Alfonso, A. L., Poveda, M. D., & Villaverde, R. M. (2025). Actualización del cáncer colorrectal. Medicine-Programa de Formación Médica Continuada Acreditado, 14(25), 1477-1485.
- Mayo Clinic. (2024, 19 de diciembre). Cáncer de colon - Síntomas y causas. Mayo Clinic. https://www.mayoclinic.org/es/diseases-conditions/colon-cancer/symptoms-causes/syc-20353669
- Regional Cancer Care Associates. (2023). Signos de cáncer de colon en mujeres: a qué prestar atención. Regional Cancer Care Associates. https://www.regionalcancercare.org/es/news/the-first-signs-of-colon-cancer-in-women/
Wat zijn de symptomen van darmkanker, de op één na meest gediagnosticeerde vorm van kanker ?
Hoewel borstkanker de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen blijft, staat darmkanker op een goede tweede plaats, zoals blijkt uit gegevens van het Kankerobservatorium van de Spaanse Vereniging tegen Kanker. Hoewel de gemiddelde leeftijd voor diagnose rond de 70 ligt, waarschuwen zorgprofessionals volgens de website van de Spaanse Vereniging tegen Kanker (AECC) al geruime tijd dat de diagnose bij jongere mensen steeds vaker voorkomt.
Een vroege diagnose is altijd essentieel voor een gunstige prognose. De AECC meldt zelfs dat de overlevingskans in de vroege stadia zeer hoog is, namelijk 90%. Het vroegtijdig diagnosticeren van kanker is echter vrij ingewikkeld, omdat de symptomen soms pas in een vergevorderd stadium van de ziekte optreden, zoals de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) uitlegt. Laten we eens kijken naar enkele symptomen die vrouwen kunnen ervaren en die ze niet mogen negeren.
Regelmatige buikpijn
De Regional Cancer Care Associates (RCCA) beschouwen dit symptoom als een symptoom dat kan wijzen op darmkanker. Het is echter belangrijk om andere problemen, zoals endometriose, uit te sluiten. Dr. Ana Fernández Montes, specialist op de afdeling Medische Oncologie van het Universitair Ziekenhuiscomplex van Ourense (CHUO), legt uit dat doorbraakpijn het meest voorkomende symptoom is bij darmkanker – een pijn die plotseling verergert en aan de basis ligt van een regelmatige, aanhoudende pijn die niet weggaat.
Over deze pijn legt de specialist uit: "Slechte behandeling van doorbraakpijn leidt tot de ontwikkeling van symptomen van depressie en angst, verminderde dagelijkse activiteit en (...) een afname van de autonomie van de patiënt. Dit leidt op zijn beurt tot een lagere therapietrouw bij specifieke kankerbehandelingen en een afname van sociale relaties en slaap, wat resulteert in een aanzienlijke afname van de kwaliteit van leven."
Bloederige ontlasting
Een ander symptoom dat door de RCCA is samengesteld, is bloederige ontlasting. Dit kan echter ook voorkomen bij aambeien, anale fissuren of aandoeningen zoals de ziekte van Crohn. Waar moet u volgens de Colorectal Cancer Patients Association op letten? Gaat dit gepaard met buikpijn, vermoeidheid en uitputting? Daarom is het essentieel om een ββarts te raadplegen voor een juiste diagnose.
Veranderingen in stoelgang
Dit symptoom, dat ook is opgenomen in recente reviews zoals de Colorectal Cancer Update, verwijst naar constipatie of diarree. Een vrouw die vatbaar is voor constipatie, kan steeds vaker last krijgen van diarree als gevolg van darmkanker. Als er ook andere symptomen optreden, zoals de eerder genoemde pijn, moet u een arts raadplegen.
Naast deze symptomen van darmkanker moet ook aandacht worden besteed aan gewichtsverlies dat hiermee verband houdt, een gevoel van onvolledige stoelgang, of zwakte en vermoeidheid die gepaard gaan met de eerder beschreven symptomen.
Een vroege diagnose van darmkanker verhoogt de overlevingskansen en genezingskansen. Daarom is het belangrijk om bij de eerste tekenen van zelfs het geringste symptoom, zelfs als het in eerste instantie niet bijzonder ernstig lijkt, een arts te raadplegen die de juiste tests kan uitvoeren en deze of andere mogelijke aandoeningen die symptomen kunnen verergeren, kan uitsluiten.
Wilt u elke donderdag gratis de beste content over gezondheid en vrouwengezondheid in uw inbox ontvangen? Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief.
Referenties
Spaanse Vereniging tegen Kanker. (2024, 19 december). Epidemiologie van darmkanker. https://www.contraelcancer.es/es/todo-sobre-cancer/tipos-cancer/cancer-colon/epidemiologia-cancer-colon
Spaanse Vereniging tegen Kanker. (z.d.). Kankerobservatorium. https://observatorio.contraelcancer.es/
Delgado, S. (5 februari 2021). Bloed in de ontlasting: oorzaken en wanneer u zich zorgen moet maken. EuropaColon Spanje. https://europacolon.es/2021/02/05/sangre-en-las-feces-causas-y-cuando-debes-preocuparte/
Martínez, B. M. A., Alfonso, A. L., Poveda, M. D., & Villaverde, R. M. (2025). Update colorectale kanker. Geneeskunde-Medisch Opleidingsprogramma
Urn van Maria, later bij gezet in fam. graf in Geleen.
Helaas heb ik geen toestemming om foto´s te plaatsen van Maria. Sorry hier voor.
Maar ik hoop dat iedereen die dit leest nog als goede herinnering heeft.
Lamentablemente, no tengo permiso para publicar fotos de María. Lo siento mucho. Espero que quienes lean esto conserven buenos recuerdos.
Herinneringsplek
De as rust plaats van Maria bevindt zich op de begraafplaats van ,
Vouersveld. vak 1 graf 5.
Waar zij in rust en liefde wordt herdacht tussen haar familie.
π¬ Reflectie / Reflexión
De dood eindigt niet de liefde.
Solo el tiempo puede cambiar su forma